Hoe het begon…
Olenaar Luc Herdewyn werd ballonvaarder in 1992. De organisatoren van ‘De Ronde van Olen’ vroegen Luc om een tiental collega-ballonvaarders uit te nodigen. Het publiek genoot en gemeente Olen was geïnspireerd om met de viering van 1.000 jaar Olen in 1994 een ballonmeeting te organiseren.
De toon was gezet, de organisatiekriebels waren niet te stuiten: Luc richtte samen met enkele Olenaars ‘Ballonclub Icarus vzw’ op. De club organiseerde jaarlijks en later om de 2 jaar een ballonmeeting die zo’n 15.000 bezoekers per dag trok. Het evenement vond plaats in de ‘Weeën’. De laatste editie vond plaats in 2018.
Een ballonmeeting voor en door Olenaars
De missie was duidelijk: een laagdrempelige ballonmeeting organiseren. Olense verenigingen hielpen mee en spekten zo hun kas.
Wist je dat de lift van ‘Komie Geire’ ooit nog betaald geweest is met de opbrengsten van de ballonmeeting?
Eyecatchers op het terrein
Alsof het opstijgen van 40 luchtballonnen al niet indrukwekkend genoeg was, zorgde de club ook steeds voor ‘special shapes’, ballonnen in speciale vormen zoals een dinosaurus, pauw, het konijn van de Olense familie Geeraerts, een ‘ondersteboven’ ballon, Calimero,…
Ook de ‘koe’ was erbij (met een dikke knipoog naar één van de Olense legendes waarbij een koe de dakgoot van de kerk zou leeg grazen). Deze gigant van 36 meter hoog, 47 meter breed was extreem moeilijk te landen in de eerder kleine weilanden in onze streek. Nadat de eerste vaart de piloot geen veld vond en hij het doek in het bos moest laten neervallen, besliste hij om de ballon alleen nog maar recht te zetten en zo te tonen aan het publiek.
Nog een opvallende verschijning waren de ‘modelballons’, de tele-gestuurde mini-versies van de grote luchtballonnen.
Randanimatie met spectaculaire accenten
Animatie maakt het ongeduldig wachten op de ballons zoveel leuker: eten en drinken, kermis, optreden, een marktje, reuzenrad, oldtimers,... Maar de club zorgde ook voor enkele super bijzondere, unieke activiteiten waarvoor telkens heel wat voorbereiding én een tikkeltje Olense lef en durf nodig was.
Een jaarlijks hoogtepunt was de snoepdropping. Vanuit een Cessna sportvliegtuig dropte de piloot kilo’s snoep door enkele keren laag over te vliegen. Wanneer de piloot al het snoep gedropt had, wiegde hij de vleugels als vaarwel en kon de snoepjacht beginnen. De menigte enthousiaste kinderen was al minstens zo spectaculair om te zien en mee te maken.
In de categorie spectaculair was er ook de parachutesprong. Elke editie mocht er een andere bekende Olenaar een sprong wagen. De laatste jaren was er toelating om uit een luchtballon te springen, een uitdaging die ballonvaarder en voormalig Olenaar Guy Geeraerts helemaal zag zitten.
Olenaar Hubert De Busser slaagde erin zijn zweefvliegtuig onder de elektriciteitskabel te vliegen en te landen op het meetingterrein. De massa toeschouwers hield de adem in en een zucht van verlichting volgde wanneer Hubert breed glimlachend uit zijn toestel stapte.
Een vaste plaats op het programma was er voor de ‘candle light’. In het donker speelden enkele ballons met hun vlammen op de tonen van de muziek. De choreografie werd uitgewerkt door Olenaar Luc Baeten. We werden er telkens stil van, zeker wanneer het vaste bisnummer ‘Conquest of Paradise’ klonk.
Sportballonvaren
Luc was een gepassioneerd ballonvaarder, hij nam deel aan wedstrijden in binnen- en buitenland. Welke kapriolen de ‘sportballonvaarders’ kunnen uithalen, toonde hij graag op de ballonmeeting. De ‘Fly In’ werd een vast onderdeel. Wanneer alle ballons waren opgestegen, kwamen de ballons die buiten het terrein startten naar ons toe gevaren. Luidkeels aangemoedigd door de menigte, moesten zij proberen een ‘marker’ zo dicht mogelijk op een kruis te gooien.
Afhankelijk van het weer
Met het weer moet je geluk hebben... Dat hadden de organisatoren vaak, maar regelmatig hadden ze dikke pech en regende de ballonmeeting volledig uit.
Luc wou echt geen enkele vaart laten liggen. Als er een sprankeltje hoop was, dan ging hij ervoor en werd de beslissing zo lang mogelijk uitgesteld. Vaak tot grote frustratie van de ongeduldig wachtende bezoekers. Maar, zo heeft hij toch nog énkele extra vaartjes kunnen redden.
Dank je wel…
Luc was de bezieler, de trekker, de niet-aflatende organisator. Zijn vaste vergaderplek was de keukentafel, vaak tussen de soep en de patatten. Hij werd enorm gesteund en geholpen door familie, vrienden, buren.
Luc werd ziek einde 2019 en overleed op 10 april 2022.
Deze ballon houdt alle mooie herinneringen die Luc samen met de Olenaars maakte levend. Dank je wel!
Credits voor de foto’s: Bart Geeraerts
