En zo gaan ze nog altijd.
Elke week spreken ze af. Aan iemands voordeur, jas dicht, een korte “Alles goed?”. Ze vertrekken en zien wel waar ze uitkomen. Een uurtje buiten, op hun tempo. Met een kleine groep, meestal een zevental dames, die elkaar kent, aanvoelt en laat zijn wie ze zijn. Soms is er iemand extra, soms wat minder. Dat hoort erbij.
Onderweg gebeurt wat telt. Er wordt verteld, geluisterd, gelachen. Soms is het stil, maar nooit leeg. En terwijl zij stappen, zie je het ook rondom hen. Andere groepjes uit de buurt, vaak rond dezelfde leeftijd, die op datzelfde moment hun ronde doen. Ze kruisen elkaar, knikken, wisselen een paar woorden. Klein, maar zichtbaar. De buurt die beweegt.
Wat ooit begon met een paar dames, is vandaag een warm buurtmoment dat gewoon blijft bestaan. Zonder organisatie, zonder afspraken op papier. Gewoon omdat het goed voelt. Voor mantelzorgers zit daar iets waardevols in. Even mee naar buiten. Even tussen mensen. Even ademruimte, zonder dat je iets moet uitleggen.
Misschien zit het dichterbij dan je denkt. Misschien begint het gewoon met: “Ga je mee?”
